Over mij

Als kind en als tiener stotterde ik.

Ik legde het dan uit aan vrienden en familie dat ik te snel dacht waardoor m'n spraak niet kon volgen.

De echte oorzaken lagen echter dieper en gaan terug naar m'n vroege kindertijd. Dat ben ik pas later te weten gekomen door sessies bij een systeemtherapeut. Tot dan ging ik braaf elke week naar de logopedist met de verplichte spraakoefeningen en ezelbruggetjes. Ik voelde me daar niet op m'n gemak. Want er moest en zou progressie gemaakt worden. Maar het hielp allemaal niet.

In m'n pubertijd droeg ik blokjes, waar ik me erg voor schaamde, dus veel praten deed ik toen ook al niet.

Moeilijke tijden, voor iedereen uit m'n naaste omgeving, vooral omdat ik me toen ook weerspanning en asociaal opstelde.

Ik heb geen erge vorm van deze aandoening, maar dat was amper een troost. Uiteindelijk heb ik de aandoening onder controle gekregen. Omdat ik op voorhand voel welke woorden voor problemen zullen zorgen (ja, soms zelf m'n eigen naam), en vooral welke combinaties van woorden, ben ik erop getraind om een "euh-moment" in te lassen en een ander woord of zinsnede te zoeken. Het stotteren zal nooit weggaan, en komt vooral heel erg naar voren als ik me opwind, bvb als ik kwaad word

.

Ik was paradoxaal genoeg goed in talen. Ik deed graag dictee in het lager onderwijs, en spelling en boeken interesseerden me als jongeling.

Uiteindelijk heb ik m'n huidige vrouw leren kennen via een datingsite, waar ik niet hoefde te spreken, maar wel vlot kan praten en me uiten zoals ik dat wilde. In lange online gesprekken kwam m'n aandoening wel naar voren, maar dat was al minder een issue naargelang we langzaam op elkaar verliefd werden...

Ik zou het erg appreciƫren als u uw verhaal kan mailen naar mij, zodat ik het online kan plaatsen. Dat mag en kan anoniem.

U kan mij contacteren op verhalen "apestaartje" stotterforum.be.